I've been gone for so long now
ตอนนี้ฉันก็ออกเดินมาเนิ่นนานแล้ว
Chasing everything that’s new
เพื่อที่จะไขว้คว้าสิ่งใหม่ ๆ
I've forgotten how I got here
ฉันลืมไปแล้วว่าฉันมาที่นี้ได้ยังไง
I have not forgotten you
แต่ฉันไม่เคยลืมเธอเลยนะ
We were just children but our eyes opened and
เราเป็นแค่เด็กตัวเล็ก ๆ แต่พอได้เปิดหูเปิดตา
You were all that I could see
เธอคือทั้งหมดที่ฉันเห็น
You came close enough to know my heart beat but
เธอเข้ามาใกล้ฉันพอที่จะจับจังหวะเสียงของหัวใจฉัน
Still not close enough for me
แต่เรายังไม่ได้ใกล้ชิดกันเท่าที่ควร
Through the good times and the bad
ผ่านช่วงเวลาทั้งร้ายและดี
You were the best I never had
เธอคือสิ่งที่ดีที่สุดที่ฉันเคยมี
The only chance I wish I had to take
เป็นโอกาสเดียวที่ฉันหวังจะได้รับ
But there was no writing on the wall
แต่ไม่วี่แววอะไรเลย
No warning signs to follow
ไม่มีแม้แต่สัญญาณเตือนให้ทำตาม
I know now and I just can't forget
ตอนนี้ฉันรู้แล้วละว่าไม่อาจลืมได้เลย
You’re the best I never had
ว่า...เธอคือสิ่งที่ดีที่สุดที่ฉันไม่เคยมี
In this motel
ในโมเทลแห่งนี้
Well passed midnight
จะผ่านพ้นค่ำคืนนี้
When I’m bluer than a bruise
ตอนที่ฉันเศร้าใจยิ่งกว่าช้ำใจ
You come drifting in through the half light
เธอได้เข้ามาเป็นแสงส่องนำใจฉัน
In your funny yellow shoes
กับรองเท้าสีเหลืองตลก ๆ ของเธอ
And I hope that’s you standing at my doorway
ฉันหวังว่าเธอจะมายืนตรงทางเดินหน้าบ้านฉัน
That’s the scratching of your key
เห็นร่องรอยการไขเข้ามาบนกุญแจ
And I hope this song I’m singing
และฉันก็หวังอีกว่าเพลงที่ฉันร้องนี้
Someday finds you
จะหาเธอเจอสักวันหนึ่ง
